admin

Stevig klem ik haar hoofd in mijn handen. Kordaat buig ik mijn hoofd naar haar toe en ik zuig, zo hard ik kan.
Terwijl ik zuig legt ze haar hoofd in haar nek alsof ze de aanraking van mijn lippen als een hemels genot ervaart.
Niets is minder waar.
Mijn vriendin is tijdens het motorrijden, onder haar helm, in haar kin gestoken. Vermoedelijk door een wesp.
Ik zuig nog een laatste keer en spuug op het asfalt.

Het was een zonnige dag, we reden binnendoor over de dijk. Een stel op elektrische unisex fiets mindert vaart en aanschouwt het, in hun ogen waarschijnlijk, ‘schorriemorrie-tafereel’.

Inmiddels heeft de kin van mijn vriendin een reusachtige vorm aangenomen. De zwelling breidt zich in rap tempo uit richting haar keel dus we besluiten naar de dichtstbijzijnde spoedeisende hulp te rijden. Met moeite wurmt ze zich weer in haar helm.
Het past net.

De receptioniste schiet bij ons binnentreden meteen uit haar stoel. Als mijn vriendin ondanks haar gevoelloze kin, tandvlees en onderlip zo duidelijk mogelijk probeert uiteen te zetten wat er zich zojuist op de dijk heeft voorgedaan, antwoordt de vrouw aan de andere kant van het glas: “Is je onderkaak uit de kom?!”
Ik kan het niet langer aanzien en schiet haar te hulp. Wanneer ik zeg dat de voluptueuze gelaatsuitdrukking is veroorzaakt is door een wespensteek, verdwijnt mijn vriendin direct achter een schuifdeur alwaar ze wordt platgelegd en -gespoten.

Grappig hoe mensen meteen een stuk minder intelligent over komen wanneer onverstaanbaar gebazel gepaard gaat met een met een onderbeet waarmee menig buldog in de prijzen zou vallen.

“Ze is eigenlijk heel knap hoor…” probeer ik nog.

Na een verblijf van ruim 3 uur stappen we met een zak pillen in de tanktas weer op de motor.

Het gevaar is geweken, de zwelling nog niet.

Opnieuw neem ik haar hoofd in mijn handen. Ik druk een kus op haar gevoelloze onderlip.
Dit keer zonder daarna op de grond te spugen.

Gewapend met afsteeklont, een driepotig lanceerstatief en een veel te duur vuurwerkpakket nemen we morgen afscheid van 2010.
Gillende keukenmeiden zijn zoooo 2009 en met knalerwten kun je, naar het schijnt, sinds de eerste maanlanding ook niet meer aankomen.
Ik ben daarom volledig afgegaan op het advies van de Boerenbond Vuurwerkspecialist.
Na wat bombastische handgebaren en dito woorden van de medewerker word ik met een bestelformulier, voorzien van de nodige kruisjes, richting de kassa gedirigeerd.

Vuurwerk. Het houdt ook de makers van het RTL nieuws bezig.
Verslaggever Jaap van Deurzen is in het holst van de nacht opgestaan en afgereisd naar België om te zien wat ‘hot’ is en wat ‘not’.
Vanuit de warme studio in Hilversum vraagt presentator Peter van Zadelhoff uiterst wakker en geïnteresseerd: “Zeg Jaap, wat zijn nou de vuurwerktrends dit jaar?”

Jaap wijst op een groot bord de populairste knallers aan. “Dat zijn toch dit soort potjes die hier aan de muur hangen, Peter. Ze hebben dit jaar de meest fantastische namen van ‘Dikke Marja’ en ‘You’re Fired’ tot ‘Fat Bitch’ en noem het maar op.”

Dat verklaart misschien waarom de vuurwerkspecialist mij niet aan het good old trektouwtje kon helpen. Ik heb niet gevraagd naar Horney Ho’s of Jakkerende Jolanda’s.

Peter van Zadelhoff gaat wèl met zijn tijd mee en besluit het RTL nieuws deze ochtend met de woorden:  “Neem voor mij drie Fat bitches mee, dan ben ik ook weer gelukkig.”

Het jaar loopt weer op z’n eind. Zoals elk jaar, wanneer de gillende keukenmeiden en het Abba-geschal naderen, betrap ik mijzelf op een gewoonte.  Ik besluit, net als vorig jaar rond deze tijd, dat ik te klein behuisd ben.  Iets concreter: mijn kledingkast puilt uit.
Als ik een shirt wil pakken, komen er drie truien en een vest waar zelfs Sieneke niet in gezien wil worden, mee naar beneden.
Dit kan zo niet langer.

Mijn alles-of-niets-mentaliteit dwingt me om op een enigszins wilde doch rigoureuze wijze met uitgestoken armen alle planken leeg te vegen. De chaos is compleet.

Juist dan gaat de bel. De weg van kast naar voordeur is versperd door een lawine van katoen, wol, nylon (ja heus) en denim. Op één been (als gevolg van enkele breuken in het andere) baan ik me hinkend, zwetend en zwaaiend een weg naar de voordeur.

“Choedenavond! Ik ben bezorcher van Bossche Omroep en wens u geloekkige nieuwe jaar!”
Trots wordt mij een geprint nieuwjaarskaartje van het betreffende huis-aan-huisblad in handen gedrukt. Achter een enorme snor gaat een evenzo grote glimlach schuil. Een volwassen man met een blij geverfd spaarvarken in de hand kijkt me hoopvol aan. Ik strompel dezelfde route terug richting mijn eigen spaarvarken. Ik schud er een euro uit en strompel terug.  Terwijl het zweet inmiddels tussen mijn borsten richting mijn navel sijpelt vraag ik me af of ik De Bossche Omroep eigenlijk wel krijg…

Wat maakt het uit? De trotse man en zijn porseleinen varken maken mijn hele kledingrazzia tot een de meest onbenullige activiteit van 2010. Binnen no time staan er drie vuilniszakken met kleding bij de voordeur.
Niet kleren maar een grote snor en fleurig spaarvarken op de arm maken de man.
“Geloekkige nieuwe jaar!”